Państwowy Instytut Geologiczny    

Zakład Geologii Gospodarczej

SUROWCE CHEMICZNE

Siarka rodzima

HISTORA EKSPLOATACJI SIARKI.

Występowanie siarki w utworach mioceńskich w północnej brzeżnej strefie zapadliska przedkarpackiego jest znane z czasów historycznych, a kopalnictwo siarki rodzimej ma długą tradycję sięgającą przynajmniej XV w. Odnotowane w dokumentach historycznych wydobycie siarki na terenach obecnej Polski było związane z wapieniami osiarkowanymi występującymi płytko pod powierzchnią ziemi w trzech regionach: śląskim (rejon Pszowa-Kokoszyc), krakowskim (Swoszowice, Posądza) i kieleckim (Czarkowy, Czajków-Wiśniowa Wola) (Kubica, Osmólski, 1965; Osmólski, 1971; Pazdur, 1973; Bolewski, 1935; Krajewski, 1935).

Na Górnym Śląsku występują niewielkie koncentracje złożowe siarki w okolicach Pszowa-Kokoszyc-Rogowa (na SW od Rybnika na obszarze około 10 km2) (Nieć, 1986). W Kokoszycach prowadzono eksploatację w XIX w. (Osmólski, 1971).

Siarkę wydobywano w regionach krakowskim (kopalnie w Swoszowicach i w Posądzy) i kieleckim (kopalnie w Czarkowach i Woli Wiśniowskiej-Czajkowie) (Osmólski, 1971; Pazdur, 1973). Eksploatację siarki w tych rejonach prowadzono z przerwami do czasów międzywojennych XX wieku (Krajewski, 1935; Bolewski, 1935; Pazdur, 1973).

Okres po II wojnie światowej był przełomowy w rozwoju kopalnictwa siarki w tym regionie. Intensywnie prowadzone prace wiertnicze pod kierunkiem prof. S. Pawłowskiego w północnej części zapadliska przedkarpackiego doprowadziły w latach 1955-1976 do odkrycia i udokumentowania dużych złóż siarki rodzimej o zasobach na skalę światową, a wśród nich największe - złoże tarnobrzeskie (zob. historia powojennych odkryć złóż siarki przedstawiona przez Kubicę, 1994a).

(A. Gąsiewicz)

Powrót do strony głównej